Wet Toeristische verhuur positief beoordeeld door de Raad van State

Het wetsvoorstel geeft gemeenten de mogelijkheid om maatregelen te nemen als er schaarste is aan woonruimte of als de leefbaarheid van een wijk onder druk komt te staan. In alle gevallen geldt dat de gemeenteraad met een goede onderbouwing moet komen over nut en noodzaak om deze maatregelen in te zetten.

Minister van Veldhoven: "Het kunnen huren en verhuren van kamers of vakantiehuisjes is mooi, maar niemand wil steden of wijken waar alleen nog maar toeristen lopen. Dit wetsvoorstel geeft gemeenten belangrijke instrumenten om de balans te bewaken en bijvoorbeeld onderverhuur van sociale woningen te voorkomen, zodat deze beschikbaar zijn voor mensen die die woning echt nodig hebben.” 

Kritiek op de regeling is er ook omdat de verhuurplatforms niet worden aangepakt en de registratie en dwangmiddelen uitsluitend op de verhuurders worden gericht. Bovendien moeten gemeenten handhaven bovenop hun toch al vele taken. 

Het wetsvoorstel regelt dat gemeenten verhuurders die hun woning aan toeristen verhuren, kan verplichten om een registratienummer aan te vragen. Dit nummer moet de verhuurder vermelden bij elke advertentie op platforms zoals AirBnB, Booking.com en Expedia. Dit geeft gemeenten meer zicht op de adressen en personen die verhuren aan toeristen. Indien de gemeenteraad besluit om toeristische verhuur van woonruimte te reguleren kunnen de betreffende regels gelden in de gehele gemeente of uitsluitend voor bepaalde gebieden. Verder is het mogelijk om in de verordening onderscheid te maken tussen verschillende vormen van toeristische verhuur van woonruimte zoals, short stay, de verhuur van de woonruimte aan toeristen op het moment dat de aanbieder er niet in verblijft of het gebruik van de woonruimte waarbij de aanbieder wel in de woonruimte aanwezig is gedurende de periode dat een deel ervan wordt verhuurd aan toeristen zoals bij B&B. 

De registratie mag een gemeente ook gebruiken voor de handhaving van het Bouwbesluit 2012. Indien een woonruimte bijvoorbeeld niet geschikt is voor het aanbieden van logies aan meer dan een bepaald aantal personen kan het college van burgemeester en wethouders handhavend optreden en zo onveilige situaties voorkomen. Verder mag de registratie worden gebruikt voor de inning van toeristenbelasting. Het is niet de bedoeling de registratieplicht in te voeren om uitsluitend de heffing van toeristenbelasting mogelijk te maken. 

Rijk, gemeenten en verhuurplatforms streven naar een gezamenlijk registratiesysteem voor aanbieders van vakantieverhuur. De minister bekijkt daarnaast in Europees verband wat de mogelijkheden zijn om ook verhuurplatforms rechtstreeks te kunnen gaan binden aan gemeentelijke maatregelen.

De gemeenteraad kan bepalen dat een woonruimte een maximaal aantal nachten per jaar toeristisch verhuurd mag worden om de druk op de woningmarkt te verminderen of de leefbaarheid te bevorderen. Daarbij kan een meldplicht per verhuring ingesteld worden. De gemeente kan bepaalde vormen van short stay zoals een B&B uitzonderen van meldplicht en het dagencriterium. Omdat bij een B&B de hoofdbewoner in het pand aanwezig is, wordt hier minder overlast van verwacht. Ook wordt geen woonruimte aan de voorraad onttrokken. In uitzonderlijke situaties kan een gemeente een vergunningplicht invoeren waarbij het niet is uitgesloten dat er een beperking kan zijn op de afgifte daarvan.

Woonfraude zoals de illegale verhuur van een sociale huurwoning wordt aangepakt door de boete te verviervoudigen. De maximale bestuurlijke boete bedraagt straks 83.000 euro. Het stelselmatig overtreden van de regels wordt hiermee hard aangepakt. Daarnaast gaat er een afschrikwekkende werking uit van een dergelijke hoge boete.