Fastfood in slow motion
We hebben een drukke middag achter de rug en gaan langs de fast service voor een snelle hap. We rammelen van de honger na een drukke middag. Het werd een lesje fast food in slow motion.
De binnenkomst is hoopgevend. Druk maar geen lange rijen. We verbazen ons om de mensen die in de rij staan bij de eerste bestelschermen. Die daar verderop zijn nog vrij. Sukkels denk ik nog. We tikken op het scherm om het te activeren maar buiten een reclamewissel krijgen we het menu niet te zien. Tik, tik, tik. Als een vogel tikken we op het scherm. Bij nadere bestudering blijkt het papier op te zijn en dat is de oorzaak van het inactieve scherm. Kleine moeite om het papier te vervangen, lijkt me. Maar het is geen laksheid, zo blijkt later, maar een bewuste strategie.
Afijn, aangesloten in het rijtje van de werkende schermen en na een kleine worsteling door de menuopties hebben we ons bonnetje, nummer 777 in bezit. Met driemaal het geluksnummer 7 kan het niet misgaan voor onze rammelende magen. We hadden beter moeten weten…..
We positioneren ons tegen een paar hangbeugels met zicht op de counter waar drie mensen in de bediening werken. We hebben tijd zat om hun activiteiten grondig te volgen. Het blijkt filmische ervaring te worden. Alhoewel het restaurant al lange tijd in gebruik is, lijkt het alsof het nog niet af is. Geen signing met ‘hier bestellen’ en ‘hier afhalen’ en van de pinautomaten resteert alleen de houder. Duidelijk een signaal ‘hier NIET bestellen’. Maar het blijkt wel te kunnen als een jonge moeder aan de balie een wedstrijdje staren start en na enkele minuten toch de aandacht van het personeel weet te trekken en gewoon kan bestellen.
Het duurt en duurt. Met enige regelmaat komen er bestellingen uit de keuken. Dan valt ons nog iets op. Bij het bestellen kun je kiezen voor ‘hier opeten’ of ‘meenemen’. Lage nummers zijn voor opeten in het restaurant en hoge nummers voor afhalen. De terplekke opeters kunnen bij de bestelautomaat een groot nummer meenemen zodat de bezorger snel ziet aan welke tafel de bestelling kan worden afgeleverd. Maar in plaats van de lage nummers te bezorgen zetten de medewerkers eerst het plateau met het dampende fastfood op de balie en roepen het nummer heel hard af. Nummer 13! Nummer 13! NUMMER 13! Het is een groot restaurant en natuurlijk komt er niemand opdagen. Er zit niets anders op om toch maar op zoek te gaan naar de tafel. Tsja, ongeluksnummer denk ik nog.
En dan zien we iets ongelofelijks. Het is subtiel maar heel duidelijk. Ze lopen zooooo langzaam. Alsof ze al een voorschot hebben genomen op schuifelen in het bejaardenhuis. Maar dat is voor deze jonge medewerkers nog heel ver weg, zo’n jaartje of zestig. Dan valt ons op dat ook achter de balie de snelheid van de medewerkers niet in overeenstemming is met de drukte. Ze bewegen langzaam, staan vaak doelloos stil op niets te wachten en wassen vaak en lang hun handen. Fijn voor de hygiëne maar we gaan hier geen openhartoperatie verrichten.
Ook pakken ze van het scherm willekeurig bonnetjes na er een aantal te hebben opengeklikt. Cherrypicking in de bonnetjes. ‘Nee, niet die ingewikkelde bestelling’, hoor ik ze denken. En dan gaan ze in een soort slow motion de makkelijke bestelling vergaren. Die wordt natuurlijk tevergeefs omgeroepen en moeten ze toch hun langzame rondgang door het restaurant starten.
Waarom doen ze dit? Zijn ze lui, traag of heel erg moe? Niet heel erg slim, onverschillig of willen ze de baas pesten? Nee. Ze hebben het opgegeven. Deze medewerkers hebben de hoop op versterking tot een goede personeelsbezetting opgegeven. Ze hebben al zoveel shifts keihard met een te krappe bezetting gewerkt. Er verandert niets, hoe hard ze ook liepen. Daarom hebben ze collectief en onbewust besloten niet harder maar juist langzamer te gaan lopen. Helpt dat? Geen flauw idee. Maar harder lopen heeft in ieder geval geen nieuwe collega’s opgeleverd. Zo zijn wij getuige van een heel subtiel protest in slow motion.
En hoe liep het af met onze bestelling? Helaas. Wij zaten in de categorie moeilijk. We kregen van de honger zowat een out-of-body-experience. Na wat zeuren ‘u ziet toch dat we met weinig personeel zijn’ kregen we onze bestelling met een extraatje en excuses voor het lange wachten. ‘Fastfood in slow motion’. Een mooie titel voor een blog denk ik nog.
