Over uitstelgedrag, laksheid en besluiteloosheid in de reisindustrie
Is het op persoonlijk niveau al vervelend, op bedrijfsniveau kan het uit de weg gaan van precaire en ongewenste situaties uitermate frustrerend worden voor afnemer/eindgebruiker: wij consumenten dus. Een paar voorbeelden uit de reisindustrie.
Schiphol
Onze luchthavengigant wordt in de media toch behoorlijk afgeslacht voor de immense wachtrijen. Eigen schuld dikke bult. Sinds mensenheugenis toetert Schiphol ieder jaar trots groeicijfers en weet al lang – heel lang - dat het drukker en drukker wordt. Nu bagatelliseer ik niet de enorme complexiteit van crowd control en grote mensenmassa’s die in een kort tijdsbestek door een trechter gesluisd moeten worden. Dat is lastig maar niet onmogelijk. Zeker niet wanneer Schiphol daar 10 of 20 jaar geleden al serieus naar had gekeken. Maar nu komt het over alsof ze plotsklaps voor een dilemma staan. Het Engels – de internationale taal van de luchtvaartsector - heeft er een prachtig woord voor: procrastination. Talmen, een neiging tot uitstellen. Hoe is het mogelijk dat zo’n organisatie dit zo lang op zijn beloop laat? Maar niet alleen Schiphol maakt zich schuldig aan lethargisch gedrag.
Hotels
Nog een voorbeeld van een sector die in bepaald opzicht uitermate laks is: hotels. Na 2000 jaar – want al voor onze jaartelling werd er gelogeerd – is deze industrie nog steeds niet bij machte om enkele fundamentele irritaties tijdens een overnachting weg te nemen. Ik noem maar frustratie nummer 1: smijten met deuren. Laat terugkomen in je hotelkamer moet kunnen, maar de halve gang uit zijn diepe slaap halen vanwege het gedreun van een deur die dichtgeklapt wordt, zou inmiddels toch tot de prehistorie moeten behoren. Of de gaatjes in de douchekop die al in geen 2 jaar kennisgemaakt hebben met de kracht van een goede ontkalker of schoonmaakazijn, waardoor wel de wanden van de douche nat zijn maar jouw lijf niet. Het is verbijsterend dat de hotelsector hier nog steeds geen beproefde oplossing voor heeft. (Voor meer ergernissen over hotels lees een eerdere blog hier Goed geslapen?)
Rolkoffers
En nu we het toch over herrie hebben, is de link naar voorbeeld drie snel gemaakt: trolleys. Ik was onlangs in Amsterdam voor een bijeenkomst en op weg naar de afspraak was het één aanhoudend geratel – legde spontaan de associatie met één lange mitrailleursalvo - van die honderden toeristen die met hun rolkoffers over de weg liepen. En dit was nog maar asfalt, laat staan wanneer ze in contact komen met klinkers, kinderkopjes, keien of andere oneffen soorten bestrating. Ja Amsterdammers, ik kan mij goed voorstellen dat deze overlast één grote ergernis is. Is het niet onvoorstelbaar dat kofferfabrikanten nog steeds koffers met die afgrijselijke wieltjes produceren in plaats van die enorme frustratie weg te nemen door met een nieuw commercieel product op de markt te komen: de geluidsarme rolkoffer. Kijk eens buiten de eigen branche; inline skates hebben al jaren zachte wieltjes. Rolt nog lekkerder ook. Wake up please.
Maar nu de meest interessante vraagstelling rondom deze problematiek: dat u en ik iets wel eens op zijn beloop laten, ach ja moet kunnen, maar wanneer een hele bedrijfstak of grote speler een situatie laat voorbestaan zonder tijdig in te grijpen, is dat toch vrij bedenkelijk. Hoe kan het dat een miljardenindustrie niet tijdig een probleem signaleert. Of wel (bijtijds) erkent maar geen actie onderneemt. Dat kan geen laksheid of desinteresse zijn toch? Snap u het? Ik niet.
