Time Out

Photo by Javier Grixo on Unsplash

Zoals ik in mijn vorige column schreef, heb ik afgelopen winter een skiongeluk gehad. Hierdoor was ik min of meer gedwongen me zes weken koest te houden. Zo’n situatie valt niet mee. Normaliter ben ik namelijk nogal bewegelijk en uithuizig. Zo wandel ik bijna iedere dag 1-2 uur (met hond in het Mastbos) en verder fiets en tennis ik graag. Maar dat alles was een kleine twee maanden taboe. Je hebt ineens zeeën van tijd en die kun je niet 100% invullen met werkzaamheden aan je pc. Goede raad is duur. Dan maar de hele dag tv-kijken, naar eindeloze series op Netflix of naar voetbalherhalingen? Daar voelde ik niets voor.

Een goede vriend van me bracht uitkomst. Hij had zelf ook eens twee maanden thuisgezeten en gaf mij een heel dik boek, ‘De Thibaults’. Deze roman bestaat uit twee delen en heeft maar liefst 2.000 pagina’s. Met dit boek heeft Roger Martin du Gard de Nobelprijs voor literatuur gekregen en de kwaliteit is dan ook echt top. Toch gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat 2.000 pagina’s – hoe goed geschreven ook – voor mij normaal veel te veel is. Daar mis ik de rust voor, maar nu lukte het lezen wel en beleefde ik er heel veel plezier aan. Een andere vriend, met wie ik regelmatig tennis en biljart, suggereerde om zijn ‘ziekenbezoekjes’ op te leuken met partijtjes schaak. Ook dat was weer een schot in de roos. Het spel was bij ons thuis in geen jaren meer uit de kast geweest (want wie kan het geduld nog opbrengen voor zo’n saaie sport?), maar gelukkig was het er nog. Vervolgens heb ik met verschillende vrienden en kennissen een vijftiental potjes schaak gespeeld. En ook dat gaf me zowel rust als genoegen.

Deze ervaringen hebben mij aan het denken gezet. Zijn we met onze belevingseconomie, vol avontuur en spannende verhalen, niet wat doorgeslagen? En zijn we in onze cultuur niet een aantal essentiële rituelen, die vroeger bij ons en nu in andere werelddelen heel gewoon zijn, vergeten? Nog niet zo heel lang geleden kenden wij in ons land nog het begrip ‘retraite’ of ‘bezinningsweken’: middelbare scholieren of jongvolwassenen kregen de kans (of de plicht!) om tijd vrij te maken voor reflectie op hun leven, werk, relaties, carrière of nog meer. In andere landen, met name in Zuidoost-Azië, treden ook nu nog jonge mannen gedurende een jaar of zo in het klooster. Tijdelijk wijden zij hun leven aan louter spirituele waarden. Bij ons is de trend eerder omgekeerd: in vakantie en vrije tijd willen we vaak in korte tijd heel erg veel zien en vooral beleven. We dienen thuis te komen met veel interessante herinneringen, vastgelegd op wel 1.000 foto’s die vervolgens nooit bekeken worden. Het liefst willen we zo de hele wereld bereizen en alle spectaculaire landschappen of culturen bekijken. Mijn buurman is onlangs zelfs op expeditie geweest op de Zuidpool. Maar of hij er iets van geleerd heeft?

Deze trend van ‘alsmaar meer spanning, avontuurlijke beleving en bijzondere ervaringen’ is mijns inziens een bodemloos vat. Niemand kan en zal ooit alles hebben kunnen zien en het delen van die bijzondere ervaringen roept soms eerder afgunst op dan vriendschap. Laten we daarom eens serieus nadenken over vormen van vrijetijdsbesteding vanuit een ander perspectief. Over concepten waarbinnen de consument juist gestimuleerd wordt genoegen en zingeving te vinden in de kleine dingen. Waarin hij plezier ervaart in het uitoefenen van geduld, in het genieten met beperkte middelen, in echte ontmoetingen. Ik denk dat vooral de kampeerbranche in de zogenaamde ‘rust en ruimte gebieden’ op deze behoefte kunnen inspelen om daarmee nieuwe kansen te scheppen. Vergeet nog meer (veel te duur) entertainment, maar focus op het scheppen van de juiste ambiance, echte rust en ruimte, geschikt voor innerlijke beleving. Dat kost geen geld, maar wel veel aandacht. Wie durft het aan? Ik denk graag met je mee.