Captains of industry: Mascha Taminiau

Mascha werd in 1965 in Tilburg geboren als enige dochter in een ondernemersgezin met twee jongere broers. "Mijn moeder Marjan was beeldend kunstenares en mijn vader Marc werkte in de dagrecreatie bij onder meer de VVV in Tilburg, de Efteling in Kaatsheuvel en Autotron in Drunen. Toen mijn vader in 1974 directeur werd van Autotron zijn we naar Drunen verhuisd.”

Het Land van Ooit

In de loop van de jaren 80 stond haar vader, inmiddels ruim 40 jaar oud, voor de keuze: bij de Efteling blijven, waar hij van 1982 tot 1988 werkte, naar een ander attractiepark in het buitenland gaan of zelf met iets beginnen. Uiteindelijk werd het het laatste: in 1989 begonnen de ouders van Mascha met Het Land van Ooit. "Ik vind het ongelooflijk knap. Ze hadden niet alleen het idee, maar ze hebben het ook gerealiseerd.”

Mascha was ondertussen gaan studeren aan de Universiteit van Amsterdam. Eerst Engels en later Kunstgeschiedenis. Beide studies maakte ze niet af. Ze heeft wel een verklaring: "Ik ben een workaholic, net als mijn ouders, en dat was ik toen ook al. Dus acht uur college per week was voor mij niet genoeg.” Mascha ging daarom in 1989 aan de slag bij Harlekijn Holland, het bedrijf van Herman van Veen en Marlous Fluitsma. Daar hield ze zich eerst bezig met de productie en werd ze vervolgens personal assistent. 

Commercie en creativiteit

In 1991 besloot Mascha voor haar ouders te gaan werken en werd ze hoofd theater bij Het Land van Ooit. "Daar merkte ik waar ik vrolijk van werd en nog steeds word: de combinatie van commercie en creativiteit. In een niet-commerciële omgeving gedij ik niet goed.” Hoewel het altijd haar ouders bleven, merkte Mascha wel dat er iets veranderde: "De relatie verzakelijkte. We probeerden het daarom ook met Pasen en Kerst niet over het werk te hebben. Mij lukte dat nog wel, maar mijn ouders hadden het park opgericht en ontwikkeld, dus voor hen was dat moeilijker: zij werden er behoorlijk door in beslag genomen.”

Mascha kijkt met veel plezier op haar periode bij Het Land van Ooit terug: "Hoewel ik het als dochter beter moest doen dan de gemiddelde ander, heb ik daar een geweldige tijd gehad. Als je voor je ouders werkt, ken je elkaar door en door en vertrouw je elkaar. Ik heb er onder andere daarom veel moeite mee als er neerbuigend over familiebedrijven wordt gesproken. Familiebedrijven hebben een veel groter perspectief, vaak van 20 of 40 jaar. Het gaat niet alleen om je eigen carrière of om je eigen groeiplan, het gaat verder dan een generatie. Bovendien is de betrokkenheid bij familiebedrijven altijd heel groot.” Het Land van Ooit bracht een creatieve inhoud met veel theater die nieuw was voor Nederland. Het betekende een uitdaging voor Mascha: "Voeg maar eens een theatergezelschap in een commerciële organisatie in.”

In 1994 werd Mascha voor het eerst moeder en in 2002 stopte Mascha bij Het Land van Ooit. Inmiddels heeft ze drie volwassen kinderen, twee zonen en een dochter.

Terugkeer

In 2006 keerde ze terug. "Bij Het Land van Ooit was er een faillissement naar aanleiding van een discussie met de Belastingdienst. De curator heeft me vervolgens gevraagd of ik voor eigen recht en rekening wilde doorstarten. Dat zou zonder mijn ouders zijn, want die waren druk bezig met Ooit Tongeren in België. Uiteindelijk heb ik de stap genomen, nadat ik met mijn man had overlegd, een businessplan had gemaakt en een investeerder had gevonden. Daarna begon ik te investeren in de look and feel van het park.”

Het veranderde allemaal toen haar moeder Mascha in de zomer van 2007 belde dat Ooit Tongeren, dat op dat moment slechts enkele maanden open was, ging sluiten. "Toen maakte ik iets mee dat – net als het faillissement en de doorstart – een enorme leerschool voor me is geweest. Media en potentiële gasten dachten: Ooit Tongeren bestaat niet meer, dus is Het Land van Ooit ook gesloten. Die berichtgeving klopte niet, maar kostte ons wel meteen bezoek. Ik heb toen Jack de Vries, de voormalige spindokter van Balkenende, om advies gevraagd. De essentie van dat advies was: in een vlek moet je niet wrijven en als je geknipt wordt, moet je stilzitten.”

Het mocht echter niet baten. "Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat het niet vol te houden was. In het businessplan was met zo’n scenario namelijk geen rekening gehouden. We konden niet langere tijd met maar een fractie van het bezoek draaien en tegelijkertijd onze verplichtingen volhouden. Omdat leveranciers vooraf betaald wilden worden, kwamen we bovendien in liquiditeitsproblemen.” Ze noemt een voorbeeld: "We hadden een winterexploitatie, waar ik heel trots op was: Het Land van Sint in december. De partij die dat met ons deed, wilde echter niet meer. Daardoor liepen de inkomsten van de winterexploitatie terug en haakten scholen af.” Hoewel ze wist, dat ze geen andere keus had, viel het hernieuwde faillissement van Het Land van Ooit in 2008 Mascha zwaar: "Je had te maken met medewerkers die er vaak al jaren werkten. Bovendien was het een hechte club en dat is het nog steeds.”

Walibi Holland

Het faillissement opende echter ook weer nieuwe deuren. "Met Het Land van Ooit was ik lid van de Club van Elf, die de belangen behartigt van toonaangevende dagattracties in Nederland. Op de avond in 2008 dat ik afscheid nam, liet de afscheidnemende directeur van Walibi Holland, Jan Reuvers, me weten dat hij een opvolger zocht en aan mij dacht. Ik heb het park vervolgens bezocht op een regenachtige dag.” Ze herinnert zich nog goed haar eerste indruk: "Ik was Het Land van Ooit gewend waar het draaide om uiterlijk, sfeer en atmosfeer. Bij Walibi Holland zag ik echter veel waarvan ik dacht: dat zou de toets van Ooit nooit doorstaan. Daarbij gaat het om uiterlijkheden. In Het Land van Ooit moest alles van goud zijn, was er een prachtig landgoed en natuurlijk het roze kasteel. In Walibi Holland zag ik daarentegen een Hall of Fame met – en dat is niet badinerend bedoeld – de uitstraling van een voetbalkantine.”

Wennen

Toch besloot ze om in 2008 bij Walibi Holland aan de slag te gaan. Het eerste jaar moest ze aarden, maar ze had vooraf met zichzelf afgesproken dat ze minimaal drie jaar wilde blijven.

Ze legt uit waarom ze moest wennen. "Bij Het Land van Ooit lag mijn hart en het was een familiebedrijf. Bij Walibi Holland realiseerde ik me dat ik een passant was. Het eerste jaar vond ik erg lastig. Ten eerste omdat ik erg ongeduldig van aard ben, ten tweede omdat ik een perfectionist ben en uiterst kritisch op mezelf en mijn omgeving en ten derde omdat als ik eenmaal start, dan stop ik niet en moet het bovendien in een hoog tempo. Daarnaast was ik in mijn Ooitse tijd gewend om te woekeren met de middelen die ik had en om te kijken wat het punt op de horizon was en hoe we daar moesten komen.”

Inmiddels kan ze ook de positieve kant van haar perfectionisme zien: "Ik ben niet snel tevreden en dat brengt me ook veel. Bovendien zie ik wel de stappen die we maken. Zowel bij Het Land van Ooit als bij Walibi Holland werk ik bewust met het team in stappen. We hebben grote dromen waar we willen staan over tien jaar en weten dat we dat niet in één jaar realiseren.”

Mascha werkt vanaf het begin met masterplanmeetings, die elke drie maanden plaatsvinden en waarbij elke vierkante centimeter van het park voor en achter de schermen wordt doorgenomen. "We bespreken waar we trots op zijn, wat de good spots en de bad spots zijn, wat het park uniek maakt en waar we mee moeten stoppen.”

Mascha vertelt met passie waarvan ze nog altijd geniet: "Je hebt dromen, je maakt plannen en je realiseert ze fysiek binnen een bepaald budget. Dat budget was overigens aanzienlijker hoger dan bij Het Land van Ooit. Dat kwam omdat het park en dus de omvang van de business groter was: er waren meer bezoekers en meer inkomsten.”

Inspirerende tijd

Terugkijkend op de beginjaren bij Walibi Holland noemt Mascha het "een inspirerende tijd”. Ze legt uit waarom: "Je ziet ineens wat de USP’s zijn van Walibi Holland, hoe geweldig de collectie achtbanen is en hoe geweldig onder andere de afdeling repair & maintenance. Tegelijkertijd zie je ook wat niet binnen het concept past en waar je beter mee kunt stoppen.”

Ze wijst erop dat Nederland de grootste dichtheid aan attractieparken ter wereld heeft en dat Nederlanders vaak naar attractieparken gaan. "Daarom onderzoeken we veel. We werken daarbij met de cyclus van de vier D’s: Data, Duiden, Doelen en Doen.” Maar ook zelf houdt Mascha letterlijk in de gaten wat er speelt. "Ik loop dagelijks even het park in. Dan zie ik waar gasten foto’s van maken, waar ze aan voorbij lopen en waar ze elkaar op wijzen en waar medewerkers wel en niet mee worstelen.”

Ze legt uit waarom ze zo trots is op de collectie achtbanen. "Iedere achtbaan is op zichzelf staand een waardevol asset. Je vindt ze niet in de landen om je heen. Daar komt bij dat ik zelf een enorme achtbaan-fan ben. Het liefst ga ik zo hard mogelijk vooruit. Op foto’s sta ik altijd met mijn armen omhoog en een big smile op mijn gezicht. Het enige waar ik niet van houd zijn scheepsschommels en achtbanen die achteruitgaan, zoals de Speed of Sound. Mijn lievelingsachtbanen in Walibi Holland zijn UNTAMED, YOY en Goliath. YOY, uit 2025, spreekt me aan, vanwege de single rail die uniek is in de wereld en omdat je elkaar tegenkomt. UNTAMED is een hybrid coaster met hout en ijzer en Goliath vind ik gewoon supersmooth.”

Uitproberen

Als ze met de projectmanager op zoek is naar nieuwe achtbanen, proberen ze de achtbanen altijd eerst zelf uit. Het resultaat valt niet altijd mee. "We waren eens in de VS en probeerden daar een achtbaan die er spectaculair uitzag. Dat viel echter tegen. Een andere achtbaan in hetzelfde park viel echter wel in de smaak en vormde uiteindelijk de inspiratie voor UNTAMED.”

Mascha legt uit, waar haar voorliefde voor achtbanen vandaan komt: "In mijn jeugd ging ik veel in de Python in de Efteling. Daarnaast houd ik van snelheid. Ik heb paardgereden en daarbij was het ook: hoe sneller hoe beter.” Soms speelt die liefde voor snelheid haar parten. "Ik heb die liefde voor snelheid ook als ik een auto zit en heb daarom een tijdje veel te hard gereden. Nu heb ik dat beter onder controle.”

Een enkele keer heeft ze in een achtbaan haar twijfels. "Ik heb een keer in het buitenland in een achtbaan gezeten, waarbij ik dacht: ik hoop dat het onderhoud goed is en kom ik hier wel veilig uit.”

Om de beleving van Walibi Holland verder te verbeteren, vindt Mascha naast de masterplanmeetings de ervaringen van gebruikers van groot belang: "Daarom onderzoeken we dagelijks en jaarlijks. Verder heeft in 2025 een bureau moeders met kinderen in het park geïnterviewd. Dat leverde nuttige inzichten op.”

Na achttien jaar

In de achttien jaar dat Mascha directrice is van Walibi Holland is er veel veranderd. "Allereerst is de collectie sindsdien uitgebreid met vier achtbanen, die de collectie hebben verrijkt. Het is niet meer van hetzelfde. Het brengt me bij een belangrijke les uit de tijd van Het Land van Ooit, die ik ook in Walibi Holland heb toegepast: je moet in je aanbod onderscheidend zijn. Want anders moet je je onderscheiden in prijs en dat wil ik niet, want we willen kwaliteit bieden.”

Het brengt haar bij een andere verandering. "In de eerste jaren focusten we ons vooral op tieners, omdat er geen enkel ander park is dat dat doet. Sinds 2019 zijn we tot een ander inzicht gekomen: spanning of thrill is van alle leeftijden. Omdat we bovendien nog verder wilden groeien, hebben we ons er sindsdien op gericht om nog meer families en kinderen naar ons toe te trekken. Tegelijkertijd willen we de tieners natuurlijk wel behouden.”

Kinderen kunnen in Walibi Holland met de achtbanen mee- groeien. "Als ze vier of vijf jaar zijn en minimaal 90 centimeter lang, kunnen ze in de kinderachtbaan Drako. Als ze iets ouder zijn, kunnen ze in Eat my Dust en daarna kunnen ze terecht in de rustigere variant van YOY, de CHILL-side zonder inversies. Later kunnen ze in de andere variant van YOY, Thrill, die zesmaal over de kop gaat.” Walibi Holland heeft achtbanen waarvoor je minimaal 140 centimeter moet zijn. "De meeste proberen we echter op 120 centimeter te houden.”

Halloween

Een andere verandering heeft te maken met Halloween, het grote oktober-event van Walibi Holland. "Dat dateert van 2000, toen Walibi Holland nog Six Flags Holland heette. Aanvankelijk draaide dat event op vrijwilligers. Inmiddels is het voor ons een groot professioneel event, de Walibi Fright Nights. Het heeft elk jaar een thema, in 2026 is dat Back to Reality. Bij Halloween gebruiken we ook delen van het park, die de rest van het jaar niet toegankelijk zijn. Daar staan Haunted Houses, die de rest van het jaar in de opslag staan en voor elke editie worden opgeknapt.” Halloween is voor Mascha ook herkenbaar, omdat net als bij het Land van Ooit theater een grote rol speelt: "Ik vind het leuk om audities voor de acteurs bij te wonen. Omdat het draait om mensen. Mensen die soms bewust uit hun comfortzone stappen en hun uiterste best doen om te doen wat de regisseur van hen vraagt. Zelf loop ik eenmaal per jaar als scare actor rond. Ik ben er niet goed in en ben nerveus ervoor. Je weet bovendien nooit hoe een gast gaat reageren.”

Hoogtepunten en dieptepunten

De opening van nieuwe achtbanen zoals Lost Gravity in 2016, UNTAMED in 2019 en YOY in 2025 zijn voor Mascha hoogtepunten. "Omdat we altijd onderscheidend willen zijn, kunnen we nooit precies testen wat we neerzetten in het park. Dat weten we pas als ik met de projectmanager na de keuring de eerste rit zelf mag maken. De nacht ervoor kan ik nooit slapen.”

Over corona heeft ze gemengde gevoelens: "Het was een zware tijd, maar gaf ook veel energie. In ons DNA zit heel erg: hoe kan het wel?” Ze geeft eerlijk toe dat ze de periode na corona wel heel zwaar vond: "Ten eerste omdat we heel erg moe waren. Daarnaast waren mensen anders naar werk en de privé-werkbalans gaan kijken. Zo gaven sommige medewerkers aan dat ze nog maar drie in plaats van vijf dagen wilden werken. Dat vroeg veel van de organisatie.” Walibi Holland merkt dat het sinds corona lastiger is geworden om nieuwe medewerkers te vinden. "Voor de jaar rond medewerkers gaat het nog wel, maar vooral het vinden van seizoenmedewerkers is lastig. We zijn overigens niet het enige bedrijf waarvoor dat lastig is, je ziet het overal.”

Een dieptepunt vindt Mascha dat Walibi Holland in april 2026 moest besluiten om na vier edities te stoppen met het winterevent Bright Nights. "Dat gevoel deed me denken aan het stoppen met Land van Ooit. Je hebt iets moois opgebouwd in de winterperiode voor families met kinderen met onder meer een Santa Claus, shows en live acting. Het is echter te kwetsbaar en te risicovol omdat we maar twaalf dagen open kunnen en het vanwege het weer niet zeker is of dat elk jaar kan.”

Locatie

Mascha merkt dat de locatie van Walibi Holland in de perceptie van potentiële bezoekers niet meewerkt. "We zitten in Flevoland. Het valt in de praktijk reuze mee hoe ver dat is. In de perceptie is het echter ver weg. Bovendien zijn er weinig combinatiedoelen. Dat hoeft niet erg te zijn, want we zijn een dagbestemming op zich en we hebben een vakantiepark, waar je kunt overnachten.”

Hetzelfde speelt bij het aantrekken van medewerkers. "Wie fan is van achtbanen en attractieparken, wil graag bij ons werken. Maar voor veel anderen is een bestemming dicht bij huis soms gemakkelijker. Daar komt bij dat we niet in een dichtbevolkt gebied zitten. Dat heeft overigens niet alleen nadelen. We hebben voldoende grond en natuurlijk moeten wij ons ook houden aan dezelfde geluidsgrenzen als iedereen, maar hier hebben buren en Walibi minder last van elkaar.”

Direct

Gevraagd naar wat voor type leider ze is, antwoordt Mascha kort en krachtig: "Ik ben heel direct. Ik vertrouw erop dat iemand doet waarvoor hij of zij is aangenomen en geef daarin best veel vrijheid. Ik hou van medewerkers die zelfstandig, verantwoordelijk en betrokken zijn en die verder kijken dan hun neus lang is. Onze organisatie is plat en informeel. Medewerkers met goede ideeën zijn altijd welkom bij mij. Ook voor medewerkers die ergens tegenaan lopen of ergens hulp bij nodig hebben, staat mijn deur altijd open. Als er daarentegen medewerkers zijn waarbij ik herhaaldelijk iets heb aangegeven en het heeft niets veranderd, dan geef ik eerlijk en onderbouwd aan dat we er beter mee kunnen stoppen.”

Ze heeft een goed beeld van haar sterke en zwakke punten. "Ik ben geen goede opleider. Daarom zoek ik heel erg naar medewerkers die fit for the job zijn en potentie hebben. Als ze vervolgens hulp nodig hebben en goede ideeën hebben, mogen ze altijd aankloppen.”

Mascha vindt dat er in haar branche weinig tijd is om op te leiden: "In de winter moeten we ons voorbereiden en van april tot en met oktober moeten we het geld verdienen. Dat betekent dat alles bij de seizoensopening klaar moet staan, er moet dan een geoefende organisatie staan.”

Guest behaviour

De grootste uitdaging daarbij is volgens Mascha guest behaviour. "Gasten zijn een dagje uit en maken zelf uit wat ze doen. Die houding is van alle tijden, het is misschien tegenwoordig wel meer ongefilterd. Bovendien zijn Nederlanders van nature kritisch en zeggen ze wat ze denken. We trainen onze medewerkers ook hoe om te gaan met lastige gasten. Dat betekent soms toegeven al denk je er zelf anders over. De gast heeft namelijk in principe altijd gelijk, tenzij de veiligheid in het geding komt.”

Walibi Holland heeft daarom bewust een mix van medewerkers. "We hebben enerzijds jongere medewerkers die soms een natuurtalent hebben om met gasten om te gaan. Anderzijds hebben we oudere medewerkers. Gasten zien in hen vaak een vader- of moederfiguur.”

Veranderende vrijetijdswereld

Sinds haar aantreden bij Walibi Holland is de vrijetijdswereld veranderd. "De wereld is veel kleiner geworden. Tegenwoordig kun je voor weinig geld overal naartoe vliegen, waar je van alles kunt meemaken. Aan die ervaringen moet je kunnen tippen. Bovendien zijn er de indrukken op social media, waar je mee moet concurreren. Daardoor ligt onze lat om de gemiddelde Nederlander een amazing experience te bezorgen zo hoog. Er is wel een grens: je moet er niet groen en geel uitkomen. Niemand wil bovendien een lege wachtrij omdat een attractie te spannend is. Ik vind wel dat een attractie altijd mooi moet zijn om te zien: zodat je naar je broer, zus, vriend of vriendin kunt kijken als je zelf er nog niet in durft of je bent er nog te klein voor. Daarnaast moet de experience zo zijn, dat het als een overwinning voelt en dat de bezoeker na een rit denkt: dit wil ik nog wel een keer.”

The Clinic

Ze vertelt over een bijzondere ervaring die ze opdeed in Ocean Park, een pretpark in Hong Kong. "Ik ging daar in een attractie, waar ik blootsvoets in mijn eentje op een brancard werd vastgemaakt. Vervolgens doorliep ik de zeven stadia van hemel en hel die de ziel volgens de Chinese cultuur na de dood doorloopt. Daarbij werd gebruikt gemaakt van scare actors. Toen ik daar uitkwam en het had doorstaan, voelde ik me zo sterk, alsof ik een pantser droeg. Dit heeft ons geïnspireerd om later tijdens Halloween The Clinic te creëren. Daarbij kom je in je eentje in een ziekenhuis voor een ingreep. Je ontmoet een vreemde zuster en je wordt vastgebonden op een brancard. Uiteindelijk beland je op de OK en word je geopereerd. De operatie mislukt en je overlijdt. Vervolgens kom je in een koelcel en een mortuarium. Je wordt begraven en komt in de hel. Aan het eind kom je bij op de recovery en blijkt dat je een slechte droom tijdens de ingreep hebt gehad. Gasten staan na afloop trillend buiten, maar ook vol adrenaline.”

Eat my Dust.