Janken om personeel
De gastvrijheidssector zucht na de coronacrisis onder de personeelscrisis. Kunnen ze na de pandemie eindelijk vol gas geven, is er geen personeel om de omzet die op ze afkomt binnen te tikken. Het ene na het ander huilverhaal over hoe moeilijk de personeelsplanning is, wordt via de media over ons uitgestort. Toch heeft niet iedere werkgever last van een tekort aan personeel. Dat blijkt wel na een middagje Rotterdam.
We ploffen neer op het zonovergoten terras. Net lekker geslenterd over de zaterdagmarkt op de Blaak. Toe aan een koffie of een bakkie troost zoals ze dat in de havenstad zeggen. Na al die regen van vanmorgen is het zonnetje weldadig. Ik scan het terras. Geen personeel. We zitten duidelijk in deel 2 aan de overkant van de straat. Naast ons zit een moeder met haar dochter. Zichtbaar op hun gemak maar met een leeg tafeltje. Met mijn zesde zintuig op volle toeren vraag ik of ze al zijn geholpen. Nee, vertelt de dochter met een glimlach ‘we zitten hier al een minuut of tien gratis te genieten’. We besluiten samen te wachten. Op het volle hoofdterras aan de overkant van de straat moet 1 jong meisje daar de dorstigen laven. Mission impossible. Ze heeft duidelijk besloten dat de nog grotere annex niet bestaat. Gelukkig is er hulp in aantocht want na een klein kwartiertje stromen de hulptroepen het hoofdterras op. Ze gaan voortvarend aan de slag maar na deze korte periode van activiteit besluiten ze vooral van de zon te genieten met hun rug naar de gasten op het hoofdterras. De tientallen tafeltjes op de annex vol in het zicht maar voor hen toch volledig onzichtbaar. En wij, nog steeds dorstig, maar wel lekker in de zon gezeten, besluiten te verkassen. Tsja, en wat hebben we hier nu gezien? Een groot terras op een drukke markt in een heerlijke zon waar je echt geld kunt verdienen. Maar helaas niet gelukt door onvoldoende en onervaren personeel dat niet wordt opgeleid of zelfs maar aangestuurd.
Wat een verademing is het aan de overkant. In de schaduw dat dan weer wel. In no time staat er een vriendelijke serveerster naast ons die de bestelling opneemt. Aan alles zie je dat ze dit terras volledig onder controle heeft. Ze scant de behoeften van de gasten, schenkt wijn bij of vraagt of we nog wat wensen. Tussendoor ruimte ze tafels op, schuift stoelen aan en blijft alert. Bij nieuwe instroom neemt ze met een lach efficiënt eerst alle bestellingen op en serveert dan uit. We genieten in de schaduw en pinnen met tip. Ja mensen, ook met de pin kun je een tip achterlaten! Ik vraag wel altijd of ze die individueel of als team mogen houden. Hier zien we een ondernemer die op achterstand met een schaduwterras door goed personeel wel geld weet te verdienen en vooral tevreden klanten heeft.
Dat je voor nieuwe instroom niet alleen in de categorie -25 hoeft te zoeken blijkt wel bij een bezoek aan een plaatselijke moderetailer. Mijn vrouw valt voor twee leuke blouses in de uitverkoop. Bij het afrekenen zijn we duidelijk getuige van ‘training on the job’. En de trainee is een ruime 50-plusser. Ze heeft altijd bij een groot warenhuis op de vloer gewerkt en de wereld van de kassa’s is haar vreemd. Na enige assistentie weet ze de 20% korting goed te verwerken. We wensen haar nog veel succes met het ingewikkelde kassasysteem en gaan we tevreden met de vangst naar buiten.
Dat je ook een grote schare jongeren aan je kunt binden, zien we wat later als we bij een landelijke restaurantketen een hapje gaan eten. Hier aan personeel geen gebrek. Ook veel nieuw personeel dat duidelijk wordt begeleid. Er loopt veel personeel rond dat constant met de gasten bezig is. We worden snel gelopen door een Engelssprekende serveerster. We zijn met wat gespitste oren ook getuige van het topoverleg over het openen van deel 2 van het terras dat duidelijk was afgezet. De conclusie was dat het terras open kon maar dan moest eerst iedereen op positie staan. Kijk, zo kan het dus ook. Als bedrijf duidelijk aangeven wat je wel of niet aankunt door een deel van je aanbod zichtbaar buiten gebruik te stellen. En in deze krappe arbeidsmarkt, buitenlandse jobstudenten aan je binden. Ik zou zeggen dat die in Rotterdam met haar vermaarde universiteit en diverse hogescholen in voldoende mate aanwezig zijn.
Dat je jongeren in hoge mate aan je kunt binden door naar ze te luisteren vertelt directeur-eigenaar Dirk Lips van Libéma in de nieuwste R&T. Voor de Brabanthallen in Den Bosch kan hij putten uit een ruim gevulde pool van tijdelijke werknemers die heel graag komen werken. Hoe ze dat voor elkaar hebben gekregen? Dat lees je in R&T.
Tot slot valt me op dat veel ondernemers met een qr-code op het tafeltje digitaal bestellen aanmoedigen. Ik zie dat daar heel weinig gebruik van wordt gemaakt. En dat snap ik ook wel. Het persoonlijk contact met bedienend personeel dat je met een vriendelijk woordje uitleg kan geven bij je bestelling is onbetaalbaar. Maar je ziet ook vaak dat ze het heel erg druk hebben. Ik zou dan als de wiedeweerga een qr-code om af te rekenen op mijn tafeltjes plakken. Dat is toch veel meer een formeel en administratief gebeuren dat weinig met gastvrijheid te maken heeft. Vriendelijk goedendag zeggen kan nog altijd bij het vertrek en bij het afruimen van de tafel is er meer dan voldoende gelegenheid om te vragen of je gasten het naar de zin hebben gehad. Kun je bij het digitaal afrekenen bovendien de optie van een tip inbouwen en werk je op die manier aan zowel tevreden klanten die snel zijn geholpen als personeel dat met een extra centje naar huis gaat. In deze dure tijden ook niet onbelangrijk!
